تام ویتس (Tom Waits)

تام ویتس با نام کامل توماس آلن ویتس در ۷ دسامبر ۱۹۴۹ در شهر پومونا در ایالت کالیفرنیای آمریکا به دنیا آمد. او در یک خانوادهٔ متوسط و تا حدی مذهبی بزرگ شد و دوران کودکی و نوجوانی خود را در حومهٔ لس آنجلس گذراند. ویتس از ابتدا به موسیقی ژانرهای بیت، جاز و بلوز گرایش داشت و صدای منحصر به فرد و خشدارش که بعدها به نشانه تجاری او تبدیل شد، تحت تأثیر خوانندگانی چون هاولین وُلف و لوئی آرمسترانگ شکل گرفت.
حرفهٔ هنری او به طور رسمی از اوایل دههٔ ۱۹۷۰ در کلابهای نواحی سانتا مونیکا و ونیز لس آنجلس آغاز شد. نخستین آلبوم او با عنوان "Closing Time" در سال ۱۹۷۳ منتشر شد و نویدبخش ظهور یک استعداد بی همتا در عرصهٔ موسیقی فولک و جاز بود. با این حال، سبک موسیقایی او به تدریج به سمت تجربی تر و تئاتریتر حرکت کرد و در دهه های ۱۹۸۰ و ۱۹۹۰ با آلبومهایی چون "Swordfishtrombones"، "Rain Dogs" و "Bone Machine" به اوج خلاقیت خود رسید. موسیقی او که آمیزهای غریب از جاز، بلوز، کابارهای اروپایی، موسیقی صنعتی و آوانگارد است، دنیایی تاریک، سورئال و پر از شخصیتهای حاشیه نشین و شکست خورده را به تصویر میکشد.
همزمان با موفقیت در موسیقی، تام ویتس به عنوان هنرپیشه نیز حضوری متمایز و به یادماندنی در سینما داشته است. او با کارگردانان بزرگ و نام آوری همکاری کرده و اغلب نقشهای خاص و فراموش نشدنی را ایفا کرده است. از مهمترین همکاری های او، همکاری با جیم جارموش در فیلمهای "داگراستاون"، "نیمه شب در پاريس" و "مرده ها نمیمیرند" است. همچنین نقش آفرینی او در فیلمهایی مانند "دریم گِرلز" اثر فرانسیس فورد کوپولا، "برام استوکرز دراکولا" (در نقش رنفیلد)، "مردی که نشست" به کارگردانی آرتور پن، "شکار همزمان" اثر ریدلی اسکات و "کافه جامع" به کارگردانی خودش (به همراه همسرش کاتلین برنان) از دیگر نقاط درخشان فیلمنامه اوست. حضور سینمایی او همواره با همان هویت منحصر به فرد و صدای خاصش همراه است و اغلب نقشهای او را میتوان به کاراکترهایی از ترانه های خودش تشبیه کرد.